Նրանք մտածում էին, թե դա պարզապես քար է… մինչև այն շարժվեց նրա ձեռքում
Աղջիկը ընկերների հետ գնացել էր ծով՝ հանգստանալու։ Օրը մոտենում էր ավարտին, արևը մայր էր մտնում, իսկ ջուրը դարձել էր մուգ ու անսովոր խաղաղ։ Նրանք նստած էին ջրի եզրին՝ ոտքերը կախած ջրի մեջ, խոսում ու ծիծաղում էին, երբ հանկարծ աղջիկը ինչ-որ բան նկատեց ջրի տակ։
Նա մի փոքր ավելի մոտ թեքվեց ու ուշադիր նայեց։
— «Վա՜յ… ինչ գեղեցիկ է…» — тих ասաց նա։
— «Ի՞նչ ես գտել» — հարցրին մյուսները։
— «Սպասեք, հանեմ…»
Նա ձեռքը մտցրեց ջրի մեջ ու զգուշությամբ բարձրացրեց առարկան։
— «Նայեք, ինչ գեղեցիկ քար է», — ասաց նա։
Այն մուգ կապույտ էր, գրեթե սև, մակերեսին՝ բաց, փայլող գծերով։ Հարթ էր, կատարյալ ձևով — գրեթե չափազանց կատարյալ։
— «Որտե՞ղ գտար» — հարցրեց մեկը։
— «Հենց այնտեղ, ջրի տակ… բայց…»
Նա հանկարծ լռեց։
— «Բայց ի՞նչ»
Նա սևեռուն նայում էր ձեռքի մեջ եղածին։
— «Սառը չէ…»
— «Հավանաբար արևից է տաքացել», — ծիծաղեցին նրանք։
Բայց նա չէր ծիծաղում։
— «Ոչ… թվում է… կենդանի է…»
Ծիծաղը դադարեց։
— «Ի՞նչ ես ասում»
Նա մի պահ տատանվեց, հետո շշնջաց․
— «Այն շարժվեց…»
Լռություն։
— «Հերիք է կատակես», — ասաց մեկը՝ մոտենալով։
— «Ես չեմ կատակում…»
Նա ավելի ամուր սեղմեց այն։
Եվ հենց այդ պահին—
այն նորից շարժվեց։
Դա թրթռոց չէր։
Դանդաղ… գիտակցված շարժում։
— «Գցիր դա», — կտրուկ ասաց ինչ-որ մեկը։
— «Սպասի՛ր…»
Նա այն մոտեցրեց դեմքին։
— «Սա քար չէ…»
Մակերեսը սկսեց փոխվել։ Բարակ գծերը սկսեցին զարկ տալ, հետո ձգվել։
— «Դուք սա տեսնո՞ւմ եք»
Հանկարծ—
այն ճաքեց ու բացվեց։
Ոչ թե խեցիի նման։ Ոչ էլ բնական ձևով։
Անկանոն։ Կոպիտ։
Ներսից դուրս սողաց մի բան՝ բարակ, երկար ու թաց։
— «ԳՑԻ՛Ր ԴԱ» — գոռացին նրանք։
Բայց նա չէր կարող շարժվել։
Մեկը դարձավ երկու։ Հետո՝ մի քանիսը։
Նրանք տարօրինակ կերպով ոլորվում էին, կարծես հաստատ ձև չունեին։
Հետո այն ամբողջությամբ բացվեց։
Ներսում հստակ մարմին չկար — միայն մուգ, դոնդողանման զանգված, որը անընդհատ ծալվում ու բացվում էր։
Եվ հետո—
— «Աչքեր…»
— «Ի՞նչ…»
— «Այնտեղ աչքեր կան… շատ…»
Տասնյակ փոքրիկ, փայլուն աչքեր հայտնվեցին մակերեսին, բոլորը միաժամանակ թարթելով։
Բոլորը նայում էին նրան։
Նա ճչաց ու նետեց այն ջրի մեջ։
Մի պահ ամեն ինչ քարացավ։
Հետո մեկը շշնջաց․
— «Նայեք… շուրջը…»
Նրանք նայեցին ներքև։
Այն, ինչ նրանք կարծում էին սովորական քարեր…
նույնն էին։
Դրանցից տասնյակներ կային։
— «Մենք դրանց վրա՞ էինք նստած…»
Ջուրը սկսեց շարժվել, թեև ալիք չկար։
— «Դուրս եկեք։ Հիմա՛» — գոռաց ինչ-որ մեկը։
Նրանք փորձեցին կանգնել։
— «Սպասի՛ր… ինչ-որ բան դիպավ ոտքիս»
— «Իմին էլ»
— «Ես չեմ կարող շարժվել—»
Ջրի տակ ինչ-որ բան սողում էր նրանց ոտքերի վրա։
Դանդաղ։
Կպչուն։
Կենդանի։
Եվ հետո—
բոլոր «քարերը» միաժամանակ բացվեցին։
Ջուրը մթնեց՝ լցվելով շարժվող ստվերներով։
Այդ պահին նրանք հասկացան, թե ինչ էր դա։
Ոչ քարեր։
Նույնիսկ ոչ սովորական ծովային արարածներ։
Դա խորը ջրերի օրգանիզմների գաղութ էր՝ հայտնի որպես «Միմիկ անդունդային սողացողներ» — հազվադեպ գիշատիչ տեսակ, որը քողարկվում է որպես քար՝ ափի մոտ։ Առանձին-առանձին նրանք փոքր են, բայց միասին… խելացի։
Նրանք սպասում են։
Չեն որսում վազելով։
Սպասում են, մինչև ինչ-որ մեկը դիպչի իրենց։
Եվ երբ դա տեղի է ունենում…
նրանք արթնանում են։
Լռությունը ճեղքվեց։
— «ՓԱԽԵՔ…»