Ձյունածածկ հարթակի վրա տղան հանկարծ նկատեց մի փոքրիկ լակոտի, որը փաթաթված էր ստվարաթղթե տուփի մեջ։ Փոքրիկ մարմինը դողում էր, դեմքին ձյան փաթիլներ էին հալվում։ Տղան այնքան արագ վազեց, կարծես վախենում էր, որ չի կարողանա փրկել այս փոքրիկ կյանքը։
Նա ամուր գրկեց լակոտին, տաքացնելով նրան իր շնչով, և շշնջաց. «Փոքրիկ, ես քեզ տուն կտանեմ… այնտեղ տաք է… ես քեզ կխնամեմ»։
Նա նայեց մորը՝ հսկայական, աղերսող աչքերով։ Բայց մայրը, պայքարելով ինքն իր հետ, հանգիստ պատասխանեց. «Մենք… չենք կարող նրան տանել»։
Տղան երկար աղաչեց. նա քաշեց նրա ձեռքը, լաց եղավ և փորձեց բացատրել, որ լակոտը կկորչի առանց իր։ Նա խոստացավ հոգ տանել նրա մասին, կերակրել նրան և զբոսանքի տանել նրան։ Բայց ի պատասխան նա լսեց միայն հանգիստ, բայց վերջնական. «Դու չես կարող, որդի»։
Եվ հենց որ վերջին հույսը մարեց երեխայի աչքերից, նա ամուր սեղմեց լակոտին կրծքին և հանկարծ թռավ։
«Հեյ՛։ Կանգնի՛ր», — գոռաց մայրը՝ վազելով նրա հետևից։
Տղան վազեց՝ վազելով ամբոխի միջով, հմտորեն սահելով մարդկանց հոսքի միջով։ Նա շուրջը նայեց, կարծես փրկություն փնտրելով։ Մայրը հետևեց նրան՝ կանչելով նրա անունը, բայց ամբոխը բաժանեց նրանց։
Եվ այդ ժամանակ տղան արեց մի բան, որը բոլորին սառցրեց և արցունքներ բերեց նրանց աչքերին…
Տղայի հայացքը ընկավ պլատֆորմի վերջում նստարանին նստած միայնակ ծերունու վրա։ Ծերունին անսահման տխուր տեսք ուներ, կարծես սպասում էր ոչ թե գնացքի, այլ պարզապես ինչ-որ մեկի, որը կխոսի իր հետ։
Տղան վազեց նրա մոտ և, շնչահեղձ լինելով, մեկնեց լակոտին. «Խնդրում եմ… տար նրան… նա կսիրի քեզ… դու ավելի քիչ միայնակ կզգաս… և կարող ես պաշտպանել նրան ցրտից։ Խնդրեմ»։
Ծերունին վեր նայեց՝ զարմացած և շփոթված։ Նա երեխայի աչքերում այնպիսի հուսահատ անկեղծություն և ինքնազոհաբերություն տեսավ, որ սիրտը սեղմվեց։ Տղան հասկացավ, որ եթե ինքը չկարողանա փրկել լակոտին, ապա պետք է գտնի մեկին, ով դա կանի։
Փոքրիկ տղան հազիվ լսելի ավելացրեց. «Նա քեզ կարիք ունի… և նա կլրացնի քո կյանքը»։
Մայրը, որը հասել էր որդուն, տեղում քարացավ։ Ծերունին դանդաղ մեկնեց իր կոշտացած ձեռքերը և ընդունեց փոքրիկ, տաք փնջը։ Այդ պահին երկու միայնակ հոգիներ գտան միմյանց՝ շնորհիվ փոքրիկ մարդու մեծ սրտի։
Ծերունին լակոտին սեղմեց կրծքին, և աչքերը լցվեցին արցունքներով։ Նա հասկացավ, որ ճակատագիրն ինքն էր եկել իրեն՝ դեղին փետուրե բաճկոնով։